Maarten & Simone 14
dec 2014
Overpijnzingen op een oceaan ...
Het is zo’n dertig graden. De zon brandt hoog aan de hemel. De lucht is knalblauw met hier en daar een wit wolkje om het geheel te accentueren. De zee is rustig en schommelt de boot rustig heen en weer. De (rug)wind is volledig weggevallen en ondanks enkele pogingen om de boot met de zeilen in beweging te krijgen, hebben we snel de handdoek gegooid. De motor staat inmiddels te ronken en het geluid van de motor en de dampen van de diesel verstoren de idyllische tropische sfeer van de rustige oceaan. St. Lucia komt langzaam in beeld en met nog 600 mijl te gaan tellen we langzaam de dagen en de uurtjes weg. De voorspelling van de komende dagen doet vermoeden dat de omstandigheden van vandaag wel eens tot aan de finish zouden kunnen duren. Jammer en veel minder romantisch, maar gelukkig hebben we nog voldoende diesel om de gehele afstand te kunnen motoren. En terwijl ik over de oneindige oceaan tuur, springen mijn gedachten als automatisch in een soort ‘evaluatie-stand’. En ondanks dat we nog niet aan de overkant zijn, overdenk ik in willekeurige flarden de afgelopen vijf maanden.
Alle ervaringen die we tot nu toe hebben opgedaan neemt niemand ons meer af. Stormpjes, botsingen, stukken en tegenslagen. Alles hebben we al meegemaakt. Het is ons nu al duidelijk dat van de geplande 400 dagen zomer in ieder geval de eerste 150 dagen eerder een stortvloed aan nieuwe ervaringen zijn, dan een uitbreiding van een zorgeloze zomer. “Waarom willen jullie dit eigenlijk?” “Wat verwacht je eruit te halen?” Goede vragen bij ons vertrek, waarop mijn antwoord steevast was: “Leren, we willen leren”. Leren zeilen, leren over het weer, de oceanen, nieuwe culturen en leren om samen, als gezin te kunnen genieten van al het nieuwe om ons heen. En ... we willen nieuwe mensen leren kennen. Een eerste tussenstand lijkt me duidelijk. Door alle tegenvallers hebben we misschien wel meer (of sneller) geleerd dan we eigenlijk wilden ;-), maar alle positieve dingen steken, na alle ervaringen, met kop en schouders boven de negatieve uit.
Het ontmoeten van nieuwe mensen gaat zo vanzelf, dat je je wel eens afvraagt waarom dat in het dagelijkse leven thuis niet op dezelfde manier gebeurt. Als je hier iemand nieuws ontmoet, wat sinds Gibraltar een soort dagelijks ritueel lijkt te zijn, nodig je al snel iemand uit op de borrel, ga je samen een hapje eten en help je elkaar waar mogelijk. Vage kennissen worden snel nieuwe vrienden en doordat je een gemeenschappelijk project hebt (sabbatical, een oceaan oversteken of gewoon genieten), is het al snel gezellig. Ik begrijp natuurlijk wel dat het thuis niet zo werkt, maar dat is eigenlijk erg jammer. Doordat je allemaal openstaat voor nieuwe vriendschappen, ontstaan ze ook veel sneller. Het gemak waarmee we omgaan met Zwitsers, Marokkanen, Australiërs, Canadezen, Engelsen en natuurlijk Nederlander is ongekend, maar vooral erg gezellig.
Dat is, behalve de rum-punch, ook een van de redenen dat we graag in st. Lucia willen zijn. We hebben in Las Palmas veel nieuwe mensen ontmoet, die we graag weer willen zien. Benieuwd naar hun (helden)verhalen, benieuwd naar de vissen die zij gevangen hebben en benieuwd hoe hun kinderen de oversteek hebben ervaren.
Nog 4 dagen ... Het moet denk ik niet langer meer duren. Nog een week op de eindeloze blauwe oceaan en dan leest waarschijnlijk niemand meer een blogje van deze midlife-amateur-filosoof. Van al dat nadenken krijg je hoofdpijn. Het is weer tijd voor wat actie ;-)

Reacties
#1 Pascale
Jawel hoor!!!!! Dus zet die moter maar snel uit. Want het moet toch eigenlijk zeilend? Gewoon geduld hebben en wachten opde wind...:-) Veel plezier nog!
heel lang geleden
#2 Ellen en Stan
Wat een mooie en eerlijke verhalen. Indrukwekkend. Tanden op elkaar voor het laatste stuk. Wellicht zijn jullie nu zelfs al in St. Lucia. Wederom veel plezier en alvast fijne kerstdagen gewenst! Hartelijke groeten Ellen en Stan
heel lang geleden
#3 Leen Verhoeven
Hoi Maarten, of je het weet ? Dat ik met je moeder naar de franse les ga, erg gezellig altijd, maar of het wat spreken betreft nut heeft ?lezen echter wel ! En dit Bretons spreekwoord deed me aan jou denken, "Une mer calme n'a jamais un bon marin." Ik vind het geweldig jullie te volgen en wens jullie een fijne Kerst een Zalig uiteinde en een voorspoedige reis. groetjes Leen.
heel lang geleden
#4 UafI22xkKE
heerlijk, lente.. Overigens, als je in een omgeving woont met veel groen om je heen, loop je een grote kans dat je last krigjt van boktor. Mocht dit het geval zijn, is dit de oplossing:
heel lang geleden
je reactie
naam e-mail adres nieuwe code code  
Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.