Maarten & Simone 26
sep 2014
Stormpje in Ustica ... BAM!
Nietsvermoedend lagen we lekker te slapen. Het zou weliswaar gaan regenen en er was kans op onweer, maar we lagen ‘veilig' in een kleine schattige haven op het prachtige Siciliaanse eiland Ustica. We lagen (op zijn Grieks) geankerd in de haven en hadden ons voor de zekerheid ook nog vastgemaakt aan twee 'mooring-lines', van die dikke touwen die vastgemaakt zitten aan grote betonblokken op de bodem van de haven. De voorspelling was dat het maximaal zo’n 15 tot 20 knopen (windkracht 4,5) zou waaien. We hadden dus de ramen goed dichtgemaakt, de kussens en de was in veiligheid gebracht en gingen lekker slapen. Het bleek van korte duur. We werden rond 5.00 uur wakker van de regen en de harde wind. “Zo, het gaat flink tekeer” zei ik tegen Simone, en ik liep in mijn elegante Björn Borg naar boven om even te inspecteren of alles wel goed ging.
Ik was de trap nog niet op of het begon. We hoorden eerst een krakend geluid, vervolgens twee keer achter elkaar een harde ‘pats’ en daarna een harde dreun: ‘BAM’. De klap was zo hard dat Simone bijna omviel. De klap was het geluid van de boot die hard tegen de kade aan knalde. Meteen volgde een tweede doffe klap van zo’n 20.000 kilo’s die tegen de kade aan beukte. Het duurde een paar seconden voor we door hadden wat er gebeurde. “Snel, de motor erop" schreeuwden Pieter en Roel, die ook al wakker waren geworden. In de haast kreeg ik motor zo snel niet aan, waardoor de boot wéér een flinke smak maakte, maar gelukkig lukte het uiteindelijk wel. Het waaide zo hard dat beide motoren op zo’n 3.000 toeren onvoldoende waren om de boot van de kant te houden, maar de klappen tegen de kade werden wel behoorlijk veel draaglijker. Dan maar proberen de schade te beperken.
Even een korte situatieschets van het tafereel: Het is nog steeds pikdonker behalve dan de lichtflitsen van het onweer. Het waait inmiddels hard (zo’n 50-60 knopen), het regent en hagelt keihard, de kinderen allemaal wakker, schreeuwen en aan het rondrennen. Simone in haar jurkje, inmiddels drijfnat met een stootwil (zo’n stootkussen) op de drijver proberen de schade te beperken en ik boven op de boot, ook drijfnat in mijn onderbruukske proberen om de boot onder controle te krijgen, aan touwen lopen trekken en iedereen te commanderen om vooral ‘RUSTIG’ te blijven. In de vijf jaar dat we nu aan het varen zijn hebben nog niet zo’n harde wind meegemaakt.
Toen we de zaak onder controle dreigden te krijgen besloot onze Miep, ook drijfnat en volledig in paniek door het onweer, dat het waarschijnlijk op de kade veiliger was dan op de boot en sprong ineens op de wal en zette het op een rennen. Paniek! De kinderen begonnen te gillen en schreeuwen, maar Miep wilde niet terugkomen. Omdat het zo hard waaide en de motoren inmiddels op volle toeren draaiden, was er een gevaarlijke situatie, want als Miep of een van de kids in het water zou vallen, ze meteen door de stroming van de schroef worden weggeblazen of erger … Pieter sprong vervolgens in een plotselinge vlaag van heldhaftigheid achter Miep op de kade. Hij kreeg haar te pakken en rende met haar terug en gleed uit waardoor Pieter en Miep samen hard tegen de grond aan kwakten. Heel voorzichtig, op het moment dat de boot de kade weer dreigde te raken sprong Pieter met Miep weer op de boot. Pffff … iedereen weer veilig aan boord, maar ondertussen ging het onweer vrolijk verder.
Bij een eerste inspectie bleken beide mooring-lines geknapt te zijn. De kracht van de wind was zo groot, dat twee touwen van zo’n anderhalve centimeter doorsnee als twijgjes waren gebroken. Het anker bleek ook niet sterk genoeg om de boot recht te houden in deze wind. Ongelofelijk wat een geweld er op jezelf en de boot af komt. Je wordt vanzelf nederig van zoveel natuurgeweld.
Na een half uur ging de storm wat liggen en namen de windstoten af. Met beide motoren op volle toeren en het anker op zijn strakst, lukte het nu wel om de boot onder controle te krijgen. De regen nam ook wat af. Tijd om de schade eens op te nemen.
Met een zaklamp bekijk ik de achterkant van de boot die een paar keer tegen de kade was gekwakt. Behoorlijk wat (blik)schade, zo te zien, maar gelukkig geen structurele schade. Ook bij Pieter valt het mee. Hij heeft wel een lelijke schaafwond op zijn hand, heup en knie, maar het lijkt allemaal mee te vallen. Ondertussen is de wind bijna volledig verdwenen en dus halen we de motoren er weer af.
Na van de eerste schrik bekomen (inmiddels 06.30 uur) te zijn draait de wind 180 graden en neemt snel in kracht toe. Niet zo hard als daarvoor, maar de wind zorgt er wel voor dat de golven nu de haven binnenkomen. Een havenmeester is inmiddels de schade in de haven aan het inspecteren en gebaart ons dat we snel weg moeten. “Dangerous” zegt hij en hij maakt een golfbeweging met zijn hand. “You, go” zegt ie en gebaart dat de golven behoorlijk hoog konden worden. Eerlijk gezegd vonden we dat ook wel een goed idee. Met slecht weer zijn we liever op open zee dan dat we hier in de haven blijven. We maken de boot los, lichten ons anker en varen in het slechte weer richting Sardinië. De voorspelling is dat we eerst nog wat buien krijgen (zie foto), maar dat het vanmiddag gaat opklaren. We zullen zien wat deze dag ons brengt...

Reacties
#1 Olle
Wow... Wat een spannend verhaal! Gelukkig is iedereen nog heel en de boot intact!
heel lang geleden
#2 anita
Klinkt heftig! Succes voor de komende tijd. Groetjes anita en de rest
heel lang geleden
#3 Serge
Wat een avontuur. Gelukkig alles goed afgelopen!
heel lang geleden
#4 GrAp
Sapperloot, dat had slecht af kunnen lopen. Maar goed dat jullie aan boord waren, anders was de boot op z'n Roger's geëindigd :-)
heel lang geleden
#5 Lissie
Pff spannend hoor! Maar nu het goed afgelopen is wel een vette anekdote!
heel lang geleden
#6 inge
Jeetje. Heftig allemaal. Maar gelukkig: eind goed al goed. Succes verders
heel lang geleden
#7 Hanneke
Inderdaad een zeer spannend verhaal, wat zullen jullie geschrokken zijn! En fijn dat het relatief goed afgelopen is! Succes met alles!
heel lang geleden
#8 Oma en Opa van Nes
Onze eerste reactie was "goeie genade:"dit is goed afgelopen.. Weer een ervaring rijker..
heel lang geleden
#9 Evelyne
Gelukkig dat jullie allemaal oké zijn. Wat een spannend verhaal. Groetjes Evelyne
heel lang geleden
#10 Karin
Jeetje, never a dull moment... pfff goed afgelopen gelukkig en een (minder leuke weliswaar) ervaring rijker.... Hou 't recht, behouden vaart xxx
heel lang geleden
#11 Sabine Elting Trimbos
Ik lees al jullie verhalen, maar déze keer toch wel met samengeknepen billen. Gelukkig zijn Pieter en Miep weer veilig aan boord gekomen met niet al te veel letsel. Jullie mogen trots zijn op zo'n stoere zoon! Ik wens jullie nog veel mooie en veilige zeiluren toe!
heel lang geleden
#12 Freek
Heftig verhaal zeg! En superheld Pieter die Miepje redt, je mag trots zijn op jezelf! Gelukkig ook dat de schade meevalt.
heel lang geleden
#13 Boefmans
Tja, Zeeuwen zijn dat soort situaties wel gewend. Windkracht 4/ 5 is in Breskens een zacht briesje. Niet aan de hand. En wat is een dik touw ? Zo dik als een hevig dampende stijve paardelul, da's nou een dik touw.. Niet zo grassprietje dat ze in de campingwinkel verkopen. Je had me beloofd niets te verwijderen van mijn posts ;-) En ik ben heel blij dat jullie niets mankeren. De blikschade is neit erg, als je geestelijk en lichamelijk in orde bent. Heb je ook foto's van jou in het Borg bruukske, en ik ben ook benieuwd naar dat natte jurkje van Moontje. Behouden vaart Allen
heel lang geleden
#14 Pascale, Maarten, Yannick, Iris en Anouk
Jeetje wat een spanning! Op zoek naar nog dikker touw!! Blij dat jullie oké zijn. Nou 'uitbibberen' en verder maar weer. Veel plezier en geniet....hier is het 'gewoon saai'.... Groetjes, Pascale en de rest P.s. Nog plek voor 5 personen...?...:-):-)
heel lang geleden
#15 Margot
Kijk dat zijn de echte reisvehalen waar je vooral achteraf veel pezier van hebt. Met Paulientje in de hand veilig in het Willakkershuis (eerste of tweede). Gelukkig is Iedereen ongedeerd en kan Pieter trots zijn op zijn heldendaad (doet het ook goed bij de chickies). Hopelijk allemaal van de schrik bekomen en nu geen fratsen meer!
heel lang geleden
#16 rx3EUArjktwn
If only there were more cleevr people like you!
heel lang geleden
#17 nlLPFD2YnrA
I am always amazed at how phrgotrapheos can stand side by side and have such different takes Denise. I always wonder why I never saw it the way the other one next to me did. It always makes me want to consider all possibilities when shooting a subject. Love both Art’s and your images.
heel lang geleden
#18 VGyZnl6DNKJ
I know. FUCK HER. Babies come out when they are ready- or sometimes not! Sometimes they need a little medical help. Guess those moms aren’t really &a0;re2dy2#8221;.
heel lang geleden
#19 VqQl6lnOhA3t
I can absolutely resonate with this,except on one fundemental point,it depends on a belief in God.This is the stumbling block. Untill &#d93Go3&#;9; can be defined as something everyone can identify with,this won't be the answer.I susspect this will be a major part of a process,we have to experience this type of thing to learn what and how to do next....CERN has gone quiet,have they discovered the 'God' particle yet? http://khvsohu.com [url=http://pbezudsyxp.com]pbezudsyxp[/url] [link=http://logtzumg.com]logtzumg[/link]
heel lang geleden
je reactie
naam e-mail adres nieuwe code code  
Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.